24 سپتامبر 2024- تجزیه و تحلیلهای تعقیبی اخیر از کارآزماییVERTIS CV ، نتایج امیدوارکنندهای را برای داروی ertugliflozin، که برای مدیریت دیابت نوع 2 استفاده میشود، ارائه داد. این مطالعه با تمرکز بر بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 و بیماری های قلبی عروقی، مزایای بالقوه ی این دارو را در کنترل سطوح اسید اوریک (UA) و کاهش حوادث مرتبط با نقرس، برجسته نمود. این یافته قابل توجه است زیرا افزایش سطح اسید اوریک، یک عامل خطر شناخته شده برای نقرس است، که یک شکل دردناک از آرتریت می باشد و می تواند به شدت بر کیفیت زندگی بیماران تأثیر گذارد.
محققان در مقاله ی منتشر شده در مجله یDiabetes, Obesity and Metabolism ، نوشتند: با توجه به این یافتهها، پزشکان ممکن است به فکر استفاده از مهارکنندههای SGLT2 در برنامه درمانی افراد مبتلا به دیابت نوع 2 باشند که در معرض خطر ابتلا به نقرس هستند یا هم اکنون به این بیماری مبتلا هستند.
ارتوگلیفلوزین که یک مهارکننده کوترانسپورتر سدیم-گلوکز 2 (SGLT2)است در درجه اول به دلیل اثربخشی آن در کنترل قند خون شناخته شده است. دکتر Vikas S. Sridhar، و همکارانش از موسسه تحقیقاتی بیمارستان عمومی تورنتو از شبکه بهداشت دانشگاه تورنتو، آنالیزهای تعقیبی کارآزمایی VERTIS CV را برای بررسی تاثیر ارتوگلیفلوزین بر سطح اسید اوریک سرم و نتایج مربوط به نقرس انجام دادند.
برای این منظور، شرکت کنندگان مبتلا به دیابت نوع 2 و بیماری قلبی عروقی آترواسکلروتیک به طور تصادفی در نسبت 1:1:1 برای دریافت دارونما، ارتوگلیفلوزین با دوز 5 میلی گرم یا 15 میلی گرم به سه گروه تقسیم شدند. در طی 260 هفته، میانگین سطوح سرمی UA پس از درمان با ارتوگلیفلوزین تلفیقی در مقابل دارونما، هم به طور کلی و هم در هر یک از پنجک های اسید اوریک در ابتدای تحقیق( کمتر مساوی با 4.3 میلی گرم در دسی لیتر؛ بین 4.3 تا 5.1 میلی گرم بر دسی لیتر؛ بیش از 5.1 تا 5.8 میلی گرم در دسی لیتر؛ بیش از 5.8 تا 6.9 میلی گرم در دسی لیتر و بیش از 6.9 میلی گرم در دسی لیتر) ارزیابی شد.
در این ارزیابی محققان همچنین سطوح هموگلوبین گلیکوزیله، وضعیت آلبومینوری، میزان فیلتراسیون گلومرولی تخمینی، و طبقه بندی خطر بر اساس گایدلاینKDIGO (بیماری کلیه: بهبود پیامدهای جهانی در بیماری مزمن کلیه) را در نظر گرفتند. علاوه بر این، تأثیر ارتوگلیفلوزین بر نتیجه ی ترکیبی شروع نقرس یا شروع داروهای ضد نقرس مورد بررسی قرار گرفت.
بر اساس این مطالعه، محققان یافته های زیر را گزارش کردند:
• میانگین سطوح اسید اوریک در ابتدای تحقیق در گروه دارونما و ارتوگلیفلوزین، به ترتیب 5.67 و 5.62 میلی گرم در دسی لیتر بود.
• ارتوگلیفلوزین، غلظت اسید اوریک را در هفته های 6 تا 260 در مقایسه با دارونما کاهش داد، میزان تغییر میانگین حداقل مربعات (LSM) از سطح پایه تا هفته ی 260ام در گروه دارونما و دو گروه ارتوگلیفلوزین بصورت ادغام شده، به ترتیب به میزان 0.07 میلی گرم در دسی لیتر و 0.19- میلی گرم در دسی لیتر بود.
• در هفته ی 260ام، تغییرمیانگین حداقل مربعات اسید اوریک در مقایسه با دارونما نسبت به سطح پایه با درمان با ارتوگلیفلوزین، 0.26- میلی گرم بر دسی لیتر بود.
• درمان با ارتوگلیفلوزین با کاهش اسید اوریک در همه ی پنجک های پایه اسید اوریک در مقایسه با دارونما همراه بود.
• بروز ترکیبی از پیامدهای مرتبط با نقرس برای دارونما 3.3 درصد و برای ارتوگلیفلوزین 2.6 درصد بود (نسبت خطر 0.76).
این یافتهها نشان داد که درمان با ارتوگلیفلوزین با کاهش سطوح اسید اوریک و کاهش عددی در نرخ شروع نقرس یا شروع داروهای ضد نقرس در بین افراد بدون سابقه ی نقرس و بدون استفاده از چنین داروهایی قبل از تحقیق، همراه بود. این نشان میدهد که وجود عوامل خطر نقرس یا تشخیص نقرس میتواند دلایل بیشتری را برای پزشکان فراهم کند تا تجویز مهارکننده های SGLT2 را برای افراد مبتلا به دیابت نوع 2 در نظر بگیرند.
محققان نتیجه گیری کردند: «برای تعیین اینکه آیا ارتوگلیفلوزین از نظر بالینی کاهش قابل توجهی در پیامدهای مرتبط با نقرس برای جمعیتهای پرخطر ارائه میکند، مطالعات آیندهنگر یا متاآنالیزهایی در مقیاس بزرگ و همچنین آنالیزهای دنیای واقعی مورد نیاز است».
منبع:
https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/ertugliflozin-lowers-uric-acid-and-reduces-gout-risk-in-type-2-diabetes-patients-with-cvd-vertis-cv-analysis-135129